.

.

Friendshipis so beautiful you needto do nothingbut to cherish it.

.

.

เราคิดเสมอว่าเราโชคดีที่มีเพื่อนดีๆ การสูญเสียคนที่เรารักที่สุดไป....

.

.

ทำให้เราอยากแต่จะทำอะไรดีๆให้คนที่เรารัก และพยายามค้นหาตัวเองให้มากขึ้น

.

.

ในบรรดาเพื่อนที่ได้พบที่นี่ มีหลายคนที่ช่วยกันติวหนังสือ หลายคนมีความรู้สึกที่ดีๆ

.

.

แต่ที่พิเศษที่สุด คือเพื่อนชาวอิสราเอลสองคนนี้

Alex and Gadi ....

.

.

ตอนแรกที่เรารู้เรื่องที่สมองพ่อไม่ปกติแล้ว เราไปเข้าเรียนตามปกติ

.

.

ตอนนั้นจำได้ว่ามันด้านชาไปหมด พอหมดคาบเราก็นั่งอยู่เฉยๆ เหมือนเดินไปไหนไม่ได้

.

.

คำแรกที่Gadiถามเราคือ เราเป็นอะไร เกิดอะไรขึ้น เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของเราเหรอ

ตอนนี้เราไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมเขาถึงรู้

.

.

ตอนนั้นน้ำตาเราไหลไม่หยุด พอเราบอกเรื่องป๊าไปเขาก็กอดเรา ถามเราว่า

อยากจะบินไปหาพ่อที่นิวซีแลนด์ไหม เขาไม่แคร์เรื่องเงินหรอกนะ เขาจะออกค่าตั๋วเครื่องบินให้

(ทำให้เรารู้สึกต่อต้านการเหมารวมว่าชาวยิวเป็นชาติที่งกเป็นการส่วนตัวไปเลย)

.

.

เมื่อเรากลับมาที่นี่ ก็ได้รับกำลังใจจากพวกเขาตลอด(และจากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆหลายคน)

ช่วงเดือนแรกๆมันยากมาก เราไม่อยากเจอใคร เราไม่อยากเล่าให้ใครฟัง

ไม่อยากให้ใครรับรู้ ไม่อยากเป็นปัญหาของใคร ไม่สามารถจะบอกความรู้สึกกับใครที่นี่ได้

ความสุขน่ะกับใครก็อยากแบ่งปัน อยากให้กันแต่พอมันมาถึงเรื่องความทุกข์

เราก็ต้องพยายามเก็บปัญหาของตัวเองไว้กับตัวเองให้มากที่สุด เพราะทุกคนก็มีปัญหาทั้งนั้น

มีน้อยคนจริงๆที่เรากล้าหยิบยื่นหรือเปิดเผยความรู้สึกของเราให้ฟัง

.

.

.

.

ช่วงเวลาที่เราเอาแต่บอกตัวเองแต่ว่าไม่เป็นไร เราเข้มแข็ง เราต้องทำได้ เราต้องทำให้ได้

เขาเห็นเราแล้วบอกเราว่า ถ้าไม่ร้องไห้ออกมาเสียบ้าง หัวใจของเราจะตาย

น้ำตาของเราไม่ใช่ความอ่อนแอแต่มันจะช่วยเยียวยาจิตวิญญาณของเรา

เราไม่อายเลย ที่จะให้เขาเห็นน้ำตาของเรา

.

.

เราคุยกับเขาเรื่องป๊าได้เท่าที่อยากจะคุยพวกเขาก็เล่าเรื่องครอบครัวของเขาให้เราฟัง

เรื่องสิ่งที่เราหวัง สิ่งที่เราอยากจะทำ เรื่องชีวิตของเรา

มันไม่ง่ายเลยที่จะได้เจอคนที่จะพูดคุยเรื่องเหล่านี้ด้วยได้ที่นี่

บางครั้งเราก็คิดว่าLSE เป็นมหาลัยที่ให้แต่ความรู้สึกของการแข่งขัน

เข้ามาเพื่อจะจบไปแล้วหางานที่ได้เงินเยอะๆ ทำงานในธนาคารดังๆ

แต่มันขึ้นอยู่กับตัวเราจริงๆ ว่าตัวเราได้อะไร ความสุขของเราคืออะไร

.

อยากจะบอกพวกเขาว่าเรารู้สึกขอบคุณมากๆและโชคดีมากๆจริงๆที่ได้รู้จักพวกเขา

และตอนนี้เราก็...ไม่เป็นไรแล้ว สามารถพูดถึงเรื่องเหล่านี้ได้อย่างปกติ ถึงได้เอามาเขียนไว้ในเอนทรีนี้

.

.

อยากจะขอบคุณด้วย กำลังใจที่ได้รับมาตลอด เป็นส่วนนึงที่ทำให้เราผ่านมาได้

มันง่ายที่จะเบือนหน้าหนี แต่พวกเธอหลายคนกลับยื่นมือมาให้เสมอ รับฟังความรู้สึกของเราเสมอ

คำให้กำลังใจเล็กๆน้อยๆ การพูดคุยทักทาย

ขอบคุณจริงๆนะ

.

.

.

วันนี้ไปกินข้าวเย็นด้วยกันกับสองคนนี้มาที่ผับเบลเยียมแถวๆบ้าน

starter เป็นแซนด์วิช เห็ดกับหัวหอม

.

จริงๆเราไม่ค่อยชอบดื่มเบียร์เท่าไหร่ เพราะมันขม แต่อันนี่เป็นเบียร์สตรอเบอร์รี่

หวานอร่อยมากๆ

.

.

ชอบจริงๆเฟรนฟรายส์เนี่ย ตัวทำอ้วน แต่ก็ชอบTTwTT~ กินแค่นี้เพราะกินเมนคอร์สไม่ไหว

(วันก่อนหน้านี้ไปกินซูชิจานเวียนมา 20 จานแท้ๆกร้ากก ยังทำลายสถิติเดิมไม่ได้ซะที)

>>>ชาตินี้จะไดเอทได้มั้ยวะTT_____________________________TT

.

.

พอดีว่าจะต้องย้ายออกไปจากหอนี้แล้ว^^ ไปอยู่อีกที่นึง

เลยอยากจะเขียนความทรงจำดีๆที่มีเกี่ยวกับหอนี้ไว้ ปนๆใส่ๆกันให้หมดเอนทรีเดียวนี่แหละวะฮ่าๆๆ

ตลอดเวลา 9 เดือนเราใช้ชีวิตในนี้มากกว่าออกไปข้างนอก

เราชอบที่นี่มากๆสวนเล็กๆสนามเด็กเล่น ร้านอาหารที่เดินผ่านทุกวันก่อนจะไปเรียน

อยากจะเก็บไว้แต่ความทรงจำที่ดีๆ^ ^

(แต่ตอนนี้เหนื่อยกับการย้ายข้าวย้ายของเหลือเกิน ไอ้นู่นก็ไม่อยากทิ้ง ไอ้นี่ก็จะเอาไว้ เฮ้อ=w=;)

.

.

แล้วก็จะเดินทางกลับไทยวันที่ 8 กรกฎานี้^^~ถึงเมืองไทยวันที่ 9 นะ

คิดถึงแม่กับน้อง แล้วก็เพื่อนๆมากเลยนะ(เจอใครก็จะจับกอดให้ม้ามแตกไปเลยTTwTT~~~)

.

.